Fraqx cs482

 

 

 

 

 

 

 

 

Op fascinerende wijze brengen een noisy geheel, dat klinkt als een ontspoord schermduel tussen Glen Branca en Sonic Youth, maar met het speelplezier en vernuft van Zappa en Palinckx. In zeven tracks van goed 36 minuten lang weten ze je daarmee in de houdgreep te nemen. Het levert een enerverend hoorspel op. J.W. Broek (subjectivisten.nl)

In zeven, wederom titelloze stukken, creëren de twee hier met hun gitaren en een batterij effectpedalen en andere hulpmiddelen een vreemde en opwindende muzikale wereld. Zo is ‘III’ een aaneenschakeling van vreemde geluiden, klinkend als een talige dialoog tussen twee gitaristen en had ‘IV’ met zijn ambientachtige klanken niet misstaan op ‘Shade of Impulse’. En dan het bijna dertien minuten durende ‘V’ waarin de twee een vreemdsoortige soundtrack afleveren bij een film die het midden houdt tussen science-fiction, thriller en horror. Geen muziek voor op de nuchtere maag. Maar wel spannend en boeiend. Een goed idee, deze samenwerking, smaakt naar meer! Ben Taffijn (www.nieuwenoten.nl?

An unhinged energy guides the wild journey on Fraqx’s self-titled debut. Strongly reminiscent of No Wave’s unruly raw energy the songs blast forth with complete abandon for politeness and civility. These chaotic cacophonies rumbles with tremendous force of nature like persistence. Over the course of the album unusual rhythms and grooves appear only to be dissected with the utmost of care. Glenn Branca’s presence is undeniable, for they go for a similar grandiose sweeping kind of style. Similarly, these are tracks that deserve the listener’s unconditional surrender while the blasts of noise and piercing sirens float above it all. (www.beachsloth.com)

Daarmee wordt een cd afgesloten waarop noisy experimenteerdrift, originele vondsten en spannend geïmproviseerd samenspel de hoofdmoot vormen. Twee gitaren met wat effecten en hulpmiddelen in de juiste handen, te weten die van Crijns en Palinckx, dat is alles wat nodig is voor een enerverende en intrigerende luisterervaring. Gert Derkx (opduvel.com)

De gitaristen Frank Crijns en Jacq Palinckx zijn al jarenlang beeldbepalend in de Nederlandse avant- rock. Gek genoeg hadden ze nog nooit als duo iets
opgenomen. Dat is met de uitgave van ‘Fraqx’ op- gelost. De naam van het duo is een samentrekking van hun beider namen, en in de muziek gaan ze volledig in elkaar op. Wat we in een zevental improvisaties horen, lijkt uit de koker van één enkel muzikaal brein te komen. Crijns en Palinckx zijn door de wol geverfd in het in extremo behandelen van hun instrument. Met effectapparatuur, elektronica en onorthodoxe speelmethoden (doekjes, stokjes, allerhande objecten) creëren ze abstracte klanklandschappen die variëren van daverende noise tot pointillisme om de stilte heen. Als luiste-
raar verbaas je je er regelmatig over dat de gitaar de klankbron is van deze wonderbaarlijke muziek. Herman te Loo (www.jazzflits.nl)